Zwanger ? hulp nodig?
03 225 08 02    Dit E-mail adres wordt beschermd tegen spambots. U moet JavaScript geactiveerd hebben om het te kunnen zien.

Voor Nederland:
0900-202 10 88    Dit E-mail adres wordt beschermd tegen spambots. U moet JavaScript geactiveerd hebben om het te kunnen zien.

Een gewenste zwangerschap is een vreugdevolle ervaring. We verwachten een kind en kijken er naar uit.

De zwangerschap wordt goed opgevolgd en veel prenatale tests worden standaard aangeboden. Meestal is het resultaat bemoedigend, maar soms wordt een afwijking, handicap of ziekte gedetecteerd.

Wat nu?

Ouders worden, of ze willen of niet, voor een keuze geplaatst: houden ze het kind of gaan ze voor abortus?

Het is een moeilijke beslissing, die gaat over leven en dood van een (meestal) gewenst kind. Welke keuze de ouders ook maken, ze dragen er de gevolgen van: wie kiest voor een abortus krijgt te maken met rouw en verlies, verdriet en twijfels. Voor wie kiest voor het kind, kan het leven grondig door elkaar geschud worden, komt er veel pijn en verdriet.

Wat heb je als ouders nodig?

  • Tijd om je goed te informeren, om na te denken, om klaar te zien in je gevoelens en om je niet te laten overheersen door angst en onzekerheid.
  • Ondersteuning door mensen die je met raad en daad bijstaan.
  • Contact met "lotgenoten": gezinnen met een kind met eenzelfde handicap of ziekte, zodat je een realistisch idee krijgen van wat je mogelijk te wachten staat.
  • De weg naar de gepaste hulpverlening en, indien je kiest voor abortus, ondersteuning en hulp om dit verlies te verwerken.

Je kan met lotgenoten in contact komen via de organisatie Emmanuel

Wat een dokter u zou willen vertellen

Dokter Sylvie de Kermadec heeft als gynaecologe veel ouders met gehandicapte kinderen begeleid. Ze beschrijft drie fases in het verwerkingsproces van de ouders.

  • Eerst is men verslagen en staat men als versteend bij de mededeling. De realiteit van de ziekte wordt niet aanvaard en zelfs ontkend tegen alle evidenties in.
  • Dan volgt de revolte, die vaak zeer heftig en in harde bewoordingen wordt uitgedrukt: zij geven niet zozeer de echte gedachten weer maar wel de zwaarte van de pijn. Dit gaat gepaard met verdriet en soms wanhoop, of zelfs depressie.
  • Tenslotte komt de aanvaarding die opnieuw toekomstperspectieven biedt. Men zoekt een aanpassing aan de nieuwe situatie die de handicap met zich meebrengt. Zo kan men weer vooruit gaan.

Beide ouders zullen die verschillende fases op hun eigen manier en ritme doorlopen, en dat zal zeker voor beiden verschillend zijn. Dit verschil tussen beide ouders kan een uitdaging zijn voor hun relatie, maar het kan ook juist een sterkte zijn.

    "Hij (zij) is niet degene die ik dacht dat hij (zij) was, ik ben ontgoocheld door zijn (haar) reactie. We verstaan elkaar niet meer..."

    "Nooit hebben we beiden op het zelfde ogenblik afgehaakt. Er was er altijd één om de ander recht te trekken en stand te houden."

Voor vele koppels kan de confrontatie met de handicap of ziekte van hun kind, hoe droevig ook, soms onvoorziene vruchten dragen zoals grotere luisterbereidheid, grotere onderlinge verstandhouding, samen moeilijkheden kunnen trotseren, een nieuwe inschatting van de prioriteiten van het leven, samen genieten van gelukkige ogenblikken… Dit kan het koppel soms juist sterker maken.

Er is specifieke hulp voor mensen die een kind met een beperking verwachten