Zwanger ? hulp nodig?
03 225 08 02    Dit E-mail adres wordt beschermd tegen spambots. U moet JavaScript geactiveerd hebben om het te kunnen zien.

Voor Nederland:
0900-202 10 88    Dit E-mail adres wordt beschermd tegen spambots. U moet JavaScript geactiveerd hebben om het te kunnen zien.

Sophie...

Ik ben Sophie, 18 jaar oud en ik ben de moeder van Imri, nu 6 maand oud. Ik ben het 3e kind van een gezin van 4. Op mijn 15e heb ik L. ontmoet en zijn we twee jaar samen geweest.
Het eerste jaar ging onze relatie redelijk goed, maar toen begonnen er moeilijkheden te komen, we gingen uit elkaar, begonnen weer opnieuw ... het ging echt op en af; maar ik zag L. heel graag en wilde hem absoluut niet kwijt.

Uiteindelijk besloten we nog eenmaal samen op vakantie te gaan en dan "verder" te zien. Maar L. maakte er geen geheim van dat hij de relatie eigenlijk wou beƫindigen.
Tijdens die vakantie vergat ik 1 dag mijn pil, en ja ... ik was zwanger. Dit was echt wel een koude douche want eigenlijk waren we nog niet aan een kind toe. Eerst wilde ik het niet geloven maar toen ik het plusje op de zwangerschapstest zag verschijnen werd ik heel angstig en wist ik echt niet wat gedaan.
Tegen wie kon ik het zeggen?... En wat nu ...?

Als eerste vertelde ik het tegen L. Hij reageerde helemaal niet zoals ik gedacht had... hij was heel kwaad op mij en wilde dat ik een abortus liet doen. Hij kwam veel langs om op mij in te praten. Hij oefende constant druk uit. Zelf wist ik al vanaf de eerste dag 100 % zeker dat ik dat kind wilde houden en dat ik nooit een abortus zou doen. Maar ik zag L. ook heel graag en wilde hem nog altijd niet kwijt. Daarom zei ik niet tegen hem dat ik geen abortus wilde maar gaf de indruk toe te geven.
Hij regelde een afspraak met het abortuscentrum, maar ik stelde altijd weer uit, met allerlei smoesjes. Ik werkte zogezegd mee, maar bleef me passief verzetten.

Uiteindelijk kon ik de druk niet meer aan en heb ik het ook mijn mama verteld. Ik herinner me heel levendig dat ze mij in haar armen nam en zei dat we er samen wel zouden uitkomen.
Als ik het kind wilde houden dan zou ze mij hierin steunen en helpen waar nodig. De opluchting die ik toen voelde... Ik was gelukkig, nu zou de druk eindelijk ophouden. Maar waar ik zo bang voor was geweest, gebeurde. L. vertrok en verbrak alle contact.
Het was een moeilijke tijd, de laatste maanden van de zwangerschap. In april vorig jaar ben ik bevallen, alleen ...

Na 3 weken nam L. terug contact op: hij wou zijn zoon zien. Sindsdien komt hij regelmatig langs om hem te zien. Maar de zorg en de verantwoordelijkheid voor Imri liggen volledig bij mij. En dat is niet gemakkelijk.
Mijn laatste jaar wetenschappen-sport heb ik met de hulp van iedereen, toffe vriendinnen, mijn mama en heel begripvolle leerkrachten tot een goed einde gebracht. Misschien dat ik mijn studieplannen als kinesist wel nog even opberg tot Imri wat groter is, dat zie ik nog wel.
Ik probeer er het beste van te maken en als ik Imri zie, dan weet ik dat ik goed gekozen heb.

Sophie